Koniec ślepych zaułków, a każde „nie” pada słowami

Najgorszy moment w grze karcianej to ten, w którym nic się nie dzieje. Dotykasz karty, a karta wraca. Dotykasz innej. Też wraca. Nikt nie mówi dlaczego.

Każda odmowa w Caravicie jest teraz zdaniem. Dotknij karty, która nie może iść, a gra powie, na co czeka stos: „Nie tutaj. Stos chce 4.” Dotknij Podpowiedzi, a każda karta, którą możesz zagrać, dostaje zieloną obwódkę; gdy nie ma już żadnej, gra mówi to słowami, zamiast zostawiać cię z zagadką.

Pasjans, któremu skończyły się ruchy, już nie udaje. Mówi „Przegrana. Brak ruchów” i proponuje to samo rozdanie jeszcze raz. Wcześniej było najpierw pytanie, Cofnij czy zakończ, a nikt nie chciał pytania w takiej chwili, więc zniknęło.

Dwie gry po cichu myliły się co do przegranej i już się nie mylą. Solus i Cellae czasem ogłaszały przegraną, choć ruch wciąż był; teraz dobrze się rozglądają, zanim to powiedzą. A w Omissie, gdy w twojej kolejce skończy się talia, kolejka przechodzi dalej, zamiast zamrozić stół.

Nic z tego nie ułatwia gier. Sprawia, że są uczciwe, a przy tym stole to to samo.