Geschreven op
Geen doodlopende wegen meer, en elk nee in woorden
Een spel dat niet verder kan, zegt dat nu, en vertelt wat het nodig heeft. Niets valt stil, en niets noemt een winst een verlies.
Het ergste moment in een kaartspel is het moment waarop er niets gebeurt. U tikt op een kaart, en de kaart gaat terug. U tikt op een andere. Die gaat ook terug. Niemand zegt waarom.
Elke weigering in Caravita is nu een zin. Tik op een kaart die niet kan, en het spel vertelt u waar de stapel op wacht: “Niet daar. De stapel wil een 4.” Tik op Tip, en elke kaart die u kunt spelen krijgt een groene rand; is er geen meer over, dan zegt het spel dat in woorden in plaats van u het zelf te laten uitzoeken.
Een patience die geen zetten meer heeft, blijft niet langer doen alsof. Hij zegt “Verloren. Geen zet meer”, en biedt hetzelfde spel opnieuw aan. Daarvoor kwam er eerst een vraag, Zet terug of stoppen, en niemand wilde op dat moment een vraag, dus die is weg.
Twee spellen vergisten zich stilletjes over verliezen, en nu niet meer. Solus en Cellae riepen soms een verlies uit terwijl er nog een zet was; nu kijken ze goed voordat ze het zeggen. En in Omissa gaat de beurt nu door als uw stapel in uw beurt op raakt, in plaats van dat de tafel vastloopt.
Niets hiervan maakt de spellen makkelijker. Het maakt ze eerlijk, en aan deze tafel is dat hetzelfde.