Język

Podaruj CaravitęPodaruj
Babcia siedzi naprzeciwko ciebie przy swoim stole, wieczorem, pod lampą, z bloczkiem do liczenia punktów przy dłoniach. Uśmiecha się i czeka na twój ruch.

Gra zrobiona zlovedla mojej babci i twojej

Opowiedz babci o grze

Spodoba jej się tak, że będzie grać codziennie, a ty możesz już nie odzyskać telefonu.

Już niedługo w

  • Steam
  • App Store
  • Google Play

Caravita - Zwiastun

Lata temu: moja babcia wieczorem przy swoim starym beżowym komputerze. Na ekranie małe szare okienko mówi, że jej gra karciana nie może się uruchomić.

Czekała latami.

Moja babcia miała kiedyś na komputerze małą grę karcianą. Grała w nią bez przerwy, aż do dnia, w którym gra po prostu przestała się uruchamiać.

Jestem Elyse. Zrobiłam dla niej Caravitę, żeby gra, którą kochała, znów była jej, z kartami na tyle dużymi, by jej oczy mogły je odczytać.

Nazwa łączy dwa łacińskie słowa: cara, droga albo ukochana, i avita, odziedziczona po dziadkach.

Znasz te telefony.

  1. O aplikacjach na jej tablecie: „Włączył się jakiś filmik i nie mogę znaleźć tego iksa.”

    W Caravicie: Caravita nie ma reklam, więc nigdy nie ma filmiku do zamknięcia.

  2. O aplikacjach na jej tablecie: „Teraz każe mi kupować monety.”

    W Caravicie: Nic w niej nie jest na sprzedaż. Nowe motywy kolorystyczne i rewersy kart zdobywa się, wygrywając.

  3. O aplikacjach na jej tablecie: „Te karty są takie malutkie.”

    W Caravicie: Karty są duże, a jedno ustawienie jeszcze powiększa ich liczby.

  4. O aplikacjach na jej tablecie: „Nacisnęłam nie to i nie da się wrócić.”

    W Caravicie: W większości gier Cofnij odwraca ruch, a na poziomie Łatwy może go używać, ile tylko chce.

  5. O aplikacjach na jej tablecie: „Po co grze w karty hasło?”

    W Caravicie: Caravita nie ma konta.

Gry, przy których poczuje się jak u siebie.

Może nauczyła cię którejś z nich na rodzinnym spotkaniu. Każda to gra, którą zna, z własnym pomysłem Caravity, żeby było ciekawiej: serce VITA, które zastępuje każdą kartę, dzwonek do dzwonienia, skrytka do blefowania. Wybierz jedną, by zobaczyć ją w jej rękach.

Solus. Siedem kolumn, z talią i czterema stosami końcowymi.
Zza jej ramienia, w fotelu: jej dłonie trzymają tablet, a na nim grę, którą wybierasz.

Solus “sam; od tego słowa pochodzi słowo solitaire”

Może zna ją jako pasjans Klondike.

Ułóż wszystkie cztery kolory od Asa do Króla.

Pomysł Caravity. Klondike w spokojnej wersji: odkrywasz po jednej karcie, a talię odwracasz, ile razy chcesz. Gdy nic nie jest już zakryte, reszta układa się sama.

Te same wyzwania dnia, dla ciebie i dla niej.

Wcześnie rano, w domu: twój telefon pokazuje Wyzwanie dnia.
Twoje
Tego samego ranka przy jej stole: jej tablet pokazuje to samo Wyzwanie dnia.
Jej

Otwórz dziś wieczorem Wyzwanie dnia na telefonie, a w rękach będziesz mieć te same trzy rozdania co ona; zapytaj ją o nie, kiedy zadzwonisz.

Nowe jest rozdawane co rano na podstawie daty, to samo dla wszystkich tego dnia. Jedna wygrana kończy dzień, a po przegranej te same karty wracają aż do północy.

Dziennik w grze: dzisiejsze Wyzwanie dnia i kalendarz miesiąca z zaznaczonymi dniami, w które grała.
Przy następnej wizycie poproś, by pokazała ci swój kalendarz. Każdy poranek, w którym grała, ma kółko, a każde wygrane Wyzwanie dnia jest złote.

Moja babcia prawie nie widzi, ale to może przeczytać.

Jest prawie niewidoma, a przez jakiś czas kierowała naszym miejscowym stowarzyszeniem niewidomych, więc dokładnie wie, co większość ekranów robi źle. Każda karta, każde słowo i każdy przycisk w Caravicie musiały najpierw przejść jej test.

Zanim padnie pierwsza karta, gra zadaje jej jedno pytanie: „Sprawić, żeby gra była lepiej widoczna i łatwiejsza w obsłudze?” Jeden przełącznik, a tekst rośnie, liczby wypełniają karty i cała gra zwalnia do jej tempa.

Drugie pytanie przy pierwszym uruchomieniu: „Sprawić, żeby gra była lepiej widoczna i łatwiejsza w obsłudze?”, z jednym dużym przełącznikiem.

Wypróbuj je tutaj. To prawdziwe ustawienia gry, na prawdziwych kartach z gry.

m6x11, pikselowa czcionka gry

Graj dalej: ta partia jest twoja. Nie spiesz się.

Wszystko, co może zmienić

Żeby widzieć

  • Czcionka: Wyraźna

    Prosta, otwarta czcionka do łatwego czytania, zaprojektowana przez Braille Institute. Żadnej litery nie da się pomylić z inną.

  • Wielkość tekstu

    Od 85% do 150%, a każdy ekran robi mu miejsce.

  • Wygląd kart: Duże

    Jedna duża liczba wypełnia kartę. Widać ją z drugiego końca pokoju.

  • Wysoki kontrast

    Tekst w czystej bieli na ciemnym stole albo prawie czarny na jasnym.

  • Obwódka tekstu

    Cienka ciemna obwódka wokół każdej linijki tekstu, by odcinała się od każdego tła.

  • Skala szarości

    Cały obraz w odcieniach szarości, dla oczu, które wolą bez kolorów.

  • Tryb dla daltonistów

    Trzy rodzaje, a sygnały na stole zmieniają kolor, by pasowały do każdego.

  • Wielkość wskaźnika: Duży

    Na komputerze duża pikselowa strzałka, złota tam, gdzie kliknięcie coś zrobi.

Żeby grać

  • Ruch karty: Dotknij

    Dotknij karty, potem miejsca, gdzie ma iść. Pewniej dla drżącej ręki. Przeciąganie też działa i może zostawić oba sposoby.

  • Pewna ręka

    Drugie naciśnięcie w ciągu pół sekundy jest pomijane. Dla ręki, która stuka dwa razy.

  • Podpowiedź

    Każda karta, którą może zagrać, dostaje zieloną obwódkę. Nic innego w grze nie jest zielone.

  • Cofnij

    Odwraca ruch, na poziomie Łatwy tyle razy, ile chce.

  • Tempo gry: Wolno

    Karty suną, rywal się nie spieszy. Nie trzeba za niczym nadążać.

  • Okienka: Do dotknięcia

    Wiadomości i stół po skończonej rundzie zostają, dopóki ich nie przeczyta.

  • Cel na start

    Na początku każdego rozdania jedno zdanie przypomina cel gry.

Żeby czuć się jak u siebie

  • Gotowe zestawy

    Słaby wzrok, Widzenie barw, Drżąca ręka albo Spokój: jedno dotknięcie ustawia wiersze powyżej, a każdy z nich można potem dalej zmieniać.

  • Ruch: Spokojny

    Bez trzęsienia, bez kołysania, bez konfetti, nieruchome tło. Karty nadal suną, więc widać, co się ruszyło.

  • Wyprostuj

    Każda karta leży prosto zamiast lekko krzywo, na tyle, na ile chce.

  • Klawiatura i kontroler

    Każdy klawisz można zmienić, a kontroler działa na każdym ekranie.

  • Dźwięk i Muzyka

    Dwie osobne głośności, więc muzyka może zniknąć, a odgłosy kart zostać.

  • Jej język

    Dziś piętnaście języków, a w dniu premiery ponad osiemnaście. Może je zmienić w każdej chwili.

Mnóstwo trofeów, a kilka z przymrużeniem oka.

Każda wygrana partia się liczy: pierwsza wygrana, wygrana po 22:00, dwadzieścia pięć partii Omissy.

Za wygrane dostaje też nagrody: wybiera kartę, dowolną kartę, i nowy rewers, znaczek albo ramka zostają z nią na zawsze. Nic do kupienia, nigdy. Wystarczy grać dalej.

Dziennik w grze, otwarty na osiągnięciach: Carpe diem zdobyte, reszta w toku, zdobyte 4 z 53.
Nagroda: trzy zakryte karty i słowa „Wybierz kartę, dowolną kartę.”
Po drugiej stronie jej stołu młodsza dłoń przesuwa tablet w stronę jej rąk. Na ekranie menu Caravity.

Będzie ją otwierać każdego ranka.

Przywieź ją przy następnej wizycie i zainstalujcie razem. Każda gra uczy się sama na prawdziwym rozdaniu, więc zanim wyjedziesz, babcia już wygrywa.

  • Jedna cena, bez abonamentu.
  • Żadnych reklam, nigdy.
  • Wszystkie przyszłe aktualizacje w cenie.
Podaruj Caravitę
  • Steam
  • App Store
  • Google Play

Caravita jeszcze nie wyszła. Trafi na Steam, do App Store i Google Play. Na jej komputer z Windows, Mac albo Linux będzie sprzedawana właśnie tutaj.

Albo weź jedną dla siebie i graj w to samo Wyzwanie dnia co ona.

Jeśli babcia chce szybkiej gry na czas, Caravita nie jest dobrym prezentem.