Yazıldığı tarih
Artık çıkmaz yok, her “hayır” da kelimelerle söyleniyor
Devam edemeyen bir oyun artık bunu söylüyor ve neye ihtiyacı olduğunu anlatıyor. Hiçbir şey sessizleşmiyor, hiçbir şey kazancı kayıp saymıyor.
Bir kart oyunundaki en kötü an, hiçbir şeyin olmadığı andır. Bir karta dokunursunuz, kart geri gider. Bir başkasına dokunursunuz. O da geri gider. Kimse nedenini söylemez.
Caravita’daki her ret artık bir cümle. Gidemeyecek bir karta dokunun, oyun size yığının ne beklediğini söyler: “Oraya olmaz. Yığın bir 4 istiyor.” İpucu’na dokunun, oynayabileceğiniz her kartın çevresi yeşil çizilir; hiç kalmadığında oyun sizi kendiniz çözmeye bırakmak yerine bunu kelimelerle söyler.
Hamlesi biten bir pasiyans artık orada oturup rol yapmıyor. “Kaybettiniz. Hamle kalmadı” diyor ve dağıtımı yeniden öneriyor. Daha önce önce bir soru geliyordu, Geri al mı, bitir mi; o anda kimse soru istemiyordu, o yüzden kaldırıldı.
İki oyun kaybetme konusunda sessizce yanılıyordu, artık yanılmıyor. Solus ve Cellae bazen hâlâ bir hamle varken kaybı ilan ediyordu; artık söylemeden önce iyice bakıyorlar. Omissa’da da sıranızda desteniz bitince, masa donup kalmak yerine sıra geçiyor.
Bunların hiçbiri oyunları kolaylaştırmıyor. Onları dürüst yapıyor; bu masada ikisi aynı şey.