Gry karciane dla słabowidzących seniorów i duże karty

Moja babcia jest prawie niewidoma, a przez jakiś czas kierowała naszym miejscowym stowarzyszeniem niewidomych, więc dokładnie wie, co większość ekranów robi źle. Każda karta, każde słowo i każdy przycisk w Caravicie musiały najpierw przejść jej test. Jeśli szukasz gry karcianej dla rodzica albo dziadka, który słabo widzi, oto lista tego, na co patrzeć, bo to lista, którą dała mi babcia.

Jeden przełącznik przed pierwszą kartą. Przy pierwszym uruchomieniu gra pyta: „Sprawić, żeby gra była lepiej widoczna i łatwiejsza w obsłudze?” Jedna odpowiedź, a tekst rośnie, liczby wypełniają karty i cała gra zwalnia do jej tempa. Każde ustawienie można później zmienić, jedno po drugim, ale nie powinna musieć ich szukać, żeby zacząć.

Czcionka zaprojektowana dla słabego wzroku. Czcionka do czytania to Atkinson Hyperlegible, stworzona przez Braille Institute tak, by żadnej litery nie dało się pomylić z inną. Jest też pikselowa czcionka gry, dla tych, którzy ją lubią.

Tekst do 150 procent, a każdy ekran robi mu miejsce, zamiast ucinać słowa.

Duże liczby na kartach. Ustawienie nazywa się „Karty: Duże”: jedna duża liczba wypełnia każdą kartę zamiast małych rogów i znaków. Widać ją z drugiego końca pokoju.

Kontrast, skala szarości, tryby dla daltonistów. Czysta biel na ciemnym stole albo prawie czerń na jasnym; cały stół w szarościach dla oczu, które wolą bez kolorów; trzy tryby dla daltonistów, a obwódki zmieniają kolor, by pasowały do każdego.

Zielony znaczy jedno. Podpowiedź obwodzi na zielono każdą kartę, którą babcia może zagrać, a nic innego w grze nigdy nie jest zielone.

Także jej ręce. Dotknij karty, potem miejsca, gdzie ma iść, więc niczego nie trzeba przeciągać. Ustawienie, które pomija drżące drugie dotknięcie. Okienka, które czekają, aż je przeczyta. Wolne tempo gry.

Nic z tego nie jest doczepionym trybem. To jest sama gra. Ustawienia czytania na pierwszej stronie są prawdziwe, na prawdziwych kartach, więc możesz je wypróbować przed nią.