Napisane
Gra karciana dla babci, zrobiona przez wnuczkę
Po co w ogóle gra karciana dla babć i co trzeba zrobić dobrze, zanim babcia zagra w nią drugi raz.
Ludzie szukają „gry karcianej dla babci” częściej, niż można by pomyśleć. Najczęściej znajdują pasjans z filmikiem co trzecie rozdanie, monetami do kupienia i kartami wielkości paznokcia. Wiem, bo moja babcia miała takie na tablecie, a o każdym z nich słyszałam przez telefon.
Caravita zaczęła się jako zastępstwo dla małej gry karcianej, w którą babcia grała kiedyś na komputerze, lata temu, aż komputer poszedł naprzód i zabrał grę ze sobą. Wyrosło z tego osiem gier, a każdą może znać z rodzinnych wieczorów: Spite and Malice, pasjans Zegar, Golf, makao, Piramida, FreeCell, pasjans Klondike i remik. Każda ma nową, krótką nazwę po łacinie albo po włosku, a stara nazwa stoi tuż obok.
To, co gra karciana dla babci musi zrobić dobrze, to nie zasady. To wszystko dookoła nich. Karty muszą być duże. Nie może być zegara, bo pośpiech to jedyna rzecz, której babcia nie zniesie. Złe dotknięcie musi dać się cofnąć, ile razy zechce. Nic nie może nigdy prosić jej o pieniądze, hasło ani ocenę. A kiedy otworzy grę jutro, przyciski muszą być dokładnie tam, gdzie dziś.
To całe założenie. Reszta tej strony pokazuje, jak to zrobiono, a pierwsza strona rozdaje ci karty.